szczaw czerwony

    Szczaw czerwony (inaczej szczaw krwisty) to odmiana botaniczna szczawiu gajowego. Z kolei najpopularniejszą odmianą uprawną szczawiu krwistego jest szczaw krwisty "Bloody Dock", który jest uprawiany zarówno jako roślina jadalna (warzywo liściaste), ale też roślina ozdobna.

    Szczaw czerwony to wieloletnią roślina zielna, która przypomina szczaw zwyczajny. Różni się od niego w zasadzie tylko kolorem liści, a mianowicie w przypadku szczawiu krwistego nerwy są wyraźnie zaznaczone i wybarwione na jaskrawo czerwony kolor. Czerwone są również ogonki liściowe.

    Roślina ta może pełnić rolę nie tylko warzywa, ale także rolę dekoracyjną. I tak, w pierwszym roku tworzy małe, zwarte kępki niewielkich, okrągławych listków. W drugim roku te kępki są wyraźnie większe i osiągają około 30 cm wysokości i rozpiętości. Także liście są już większe i wydłużone. W kolejnym roku - jeśli liście i pędy kwiatostanowe nie były na bieżąco ścinane - to osiągnie nawet 60 - 70 cm wysokości. Do tego na łodygach pojawią się delikatne białe kwiatki. 

    To warzywo wieloletnie, odporne na mróz, które nie wymaga okrywania przed zimą. Nawet jeśli zimą nieco przemarznie, to odbije wiosną bez większych problemów. 

    Szczaw czerwony jako roślina ozdobna może być hodowany z powodzeniem przez cały rok. Czy to w donicy albo w skrzynce na parapecie w kuchni, czy na balkonie, nie ma to dla nie żadnego znaczenia. Świetnie się komponuje z innymi roślinami ozdobnymi albo kwitnącymi. 

    W smaku jest znacznie delikatniejszy od typowego szczawiu. Nadaje się do jedzenia na surowo. Najlepiej smakują listki młode, które zrywa się wraz z pędami. Listki te można kłaść na kanapkach, dodawać do sałatek oraz pięknie dekorować nimi różne potrawy. Niestety, przez swoją delikatność, liście szczawiu czerwonego nie za bardzo nadają się na zupę szczawiową. Ta ma być bowiem wyrazista i kwaśna, jeśli ma być smaczna, a tego nie da jej ten gatunek szczawiu.