szpinak wodny

    Szpinak wodny (wilec wodny) to gatunek rośliny należącej do rodziny powojowatych. Ze szpinakiem - poza potoczną nazwą - tak naprawdę ma niewiele wspólnego, może poza podobnym smakiem liści i podobnym sposobem wykorzystywania w kuchni. W naturze rośnie w tropikach: w Azji, Afryce, Australii, Nowej Zelandii oraz w Ameryce Południowej. Ze względu na jadalne, bardzo smaczne i wartościowe liście oraz łodygi jest powszechnie uprawiany jako warzywo liściowe w Azji Południowo-Wschodniej. 

    To roślina wodna. Posiada mocno rozgałęziające się, bujne łodygi, które są puste w środku, dzięki czemu roślina utrzymuje się na powierzchni wody. Jej pędy w naturze dorastają do nawet 2 - 3 metrów długości. Liście również są imponujące, gdyż osiągają długość między 5 a 15 cm długości i 2 do 8 cm szerokości. Mają one trójkątny lub strzałkowaty kształt, są jasnozielone i mięsiste.

    Zarówno liście jak i łodygo są jadalne. Można sukcesywnie obrywać same liście i wykorzystywać je w kuchni, dzięki czemu warzywo wciąż będzie miało świeże przyrosty. Latem roślina obsypuje się pięknymi, jasnofioletowymi kwiatuszkami w kształcie kielichów. Owocem szpinaku wodnego jest strąk wypełniony nasionami.

    Wilec wodny w warunkach naturalnych rośnie bardzo szybko (nawet do 10 cm na dobę), tworząc na jeziorach czy stawach kołdrę z pędów i liści. Bezproblemowo się rozsiewa, ale też każdy pęd z węzłem można szybko ukorzenić. W naturze jest to roślina wieloletnia.

    Pierwsze zbiory uzyskuje się już po 4 - 6 tygodniach od wysiania lub zasadzenia pędów.

Wilec wodny ma delikatny, słodkawy smak. Liście po obróbce cieplnej robią się nieco śluzowate, ale pędy pozostają chrupiące.

właściwości i zastosowanie:

- jest warzywem bardzo wartościowym i bogatym w składniki odżywcze

- zawiera witaminy A, C, E oraz B1, B2, B3

- to bogate źródło białka roślinnego, błonnika i flawonoidów

- ma działanie podobne do działania insuliny (insulina roślinna), co sprawia, że obniża poziom cukru we krwi

- jest bardzo popularny w kuchni azjatyckiej

- może być spożywany zarówno na surowo jako dodatek do sałatek, ale także lekko podgotowany wrzucony pod koniec gotowania do zupy, gotowany na parze oraz smażony z przyprawami, ziołami oraz innymi warzywami

- doskonale smakuje z dodatkiem czosnku i pasty krewetkowej podany z makaronem

- w Chinach przygotowuje się go najczęściej metodą stir-fry, czyli na dużym ogniu, z niewielką ilością tłuszczu, cięgle szybko mieszany

- w woku występuje w towarzystwie czosnku, chili, imbiru i innymi przyprawami.

- Filipińczycy dodają go do dań mięsnych i rybnych, Wietnamczycy do zupy Canh Chua, a Hindusi do potrawy o nazwie Thoran