arnika

     Arnika górska - zwana też kupalnikiem górskim - jest rośliną wieloletnią osiągającą wysokość od 30 do 60 cm. Ma żółte kwiaty podobne do stokrotki, a kwitnie od połowy lata do wczesnej jesieni. Występuje w górskich lasach i na łąkach centralnej Europy, w Pirenejach, na Syberii, w Kanadzie i w północno-zachodnich Stanach Zjednoczonych, zaś w Polsce jest objęta całkowitą ochroną.

    Surowcem leczniczym są kwiaty i kłącza, ale homeopaci używają też liści i łodyg. Kwiaty arniki górskiej są zbierane w czasie pełnego kwitnienia, a kłącza - jesienią, kiedy zioła obumierają. Do produkcji preparatów najczęściej wykorzystuje się wyciągi z kwiatów roślin świeżych i z suszonych główek kwiatów.

    Aktywne składniki arniki to głównie laktony seskwiterpenowe. Zmniejszają one stan zapalny i łagodzą ból, wykazują też działanie pobudzające odporność. Inne aktywne komponenty to tymol, flawonoidy, inulina, karotenoidy i garbniki. 

    Arnika jest bardzo ceniona w homeopatii. Zwiększa odporność organizmu na infekcje, przyspiesza gojenie się ran po operacjach i wyrywaniu zębów, jest też skuteczna na wszelakie obrażenia. Jest również znana jako zioło obniżające gorączkę, pobudzające krążenie oraz wchłaniające (zwrotne) wewnętrzne krwawienia.

    Arnikę stosuje się zewnętrznie w postaci rozcieńczonej nalewki lub maści na siniaki, skręcenia, dla przyspieszenia gojenia się ran, na bóle reumatyczne, stany zapalne, ukąszenia owadów, popękane usta, trądzik, problemy ze stawami i mięśniami - zapalenie kości i stawów, bóle mięśni spowodowane nadmiernym wysiłkiem, skurcze, siniaki i urazy stawów, a także na przemęczone oczy i problemy skórne, takie jak: egzema, czyraki, ropnie, przemęczenie oczu. Niekiedy stosowana jest również wewnętrznie (jako środek ziołowy na określone choroby serca), ale koniecznie w porozumieniu z lekarzem.