mumio

     Mumio występuje w postaci skalnych nacieków, sopli, spotykanych w niedostępnych górskich jaskiniach, grotach oraz szczelinach. Znajduje się je rzadko i tylko w miejscach, w których zaistniały specyficzne warunki klimatyczne, geologiczne i biologiczne. Naukowcy wciąż nie znają jego pochodzenia. Dawniej bowiem wierzono, że to łzy skał, zaś współczesne badania wykazały, że ta górska substancja zawiera nie tylko składniki mineralne, ale także organiczne elementy, jak choćby jad pszczeli, żywica czy nawet olejki eteryczne.

    W skład mumio wchodzi duża ilość makroelementów jak wapń, potas, fosfor, magnez, sód, mikroelementów jak żelazo, cynk, selen, miedź, molibden, mangan, kobalt, składniki organiczne jak aminokwasy, gumożywice, jad pszczeli, kwasy organiczne - benzoesowy i hipurowy - olejki eteryczne, prowitaminę D, witaminy z grupy B i P.

    Mumio wzmacnia cały organizm. Pomaga przezwyciężać fizyczne trudności i podnosi wydolność. Do tego dostarcza łatwo przyswajalne witaminy i minerały. Reguluje metabolizm, odżywia, odbudowuje tkanki, podnosi jakość krwi oraz wydolność serca i mięśni, reguluje produkcję czerwonych krwinek. Ponadto usuwa stres i przemęczenie. Już jednorazowa, niewielka dawka polepsza samopoczucie i podnosi witalność, zaś dłuższa kuracja wzmacniająca zwiększa wytrzymałość na zmęczenie, usprawnia działanie narządów wewnętrznych i odbudowuje słabe kości. Tak, mumio 2-krotnie przyspiesza zrastanie się złamanych kości. To nie żart. Sproszkowane mumio nie tylko regeneruje tkankę kostną, ale też łagodzi wstrząs pozłamaniowy, usprawnia procesy fizjologiczne, likwiduje zapalenie szpiku kostnego i normalizuje obraz krwi. A przy złamaniach zewnętrznych oczyszcza ranę z ropno-martwiczych resztek. Dzięki mumio gojenie przebiega szybko i jednocześnie delikatnie. 

    Generalnie mumio zaleca się osobom cierpiącym na zwichnięcia, stłuczenia, zapalenia nerwów, choroby skóry, oparzenia, zatrucia układu pokarmowego, zakażenia gronkowcami i paciorkowcami. Tak, mumio wykazuje właściwości przeciwzapalne, zwalcza bakterie gronkowca i paciorkowca, jak również potrafi wiązać w ciele metale ciężkie i toksyny, które następnie wydala. Dzięki temu usuwa negatywne następstwa przyjmowania leków, a co więcej - podnosi odporność organizmu na na infekcje. 

    Mumio znano już w starożytnej Grecji, Egipcie, Indiach, Chinach, Tybecie i Arabii. Traktowano je jako bardzo rzadkie, a zarazem niezwykle cenne lekarstwo, które stosowano w celu leczenia wielu chorób, w tym m.in.: braku niezbędnych minerałów i witamin, migreny, zapaleń skóry, zwichnięć, stłuczeń, złamań kości, osłabienie organizmu.

    Starożytne rękopisy potwierdzają skuteczność stosowania mumio. Potwierdzają to także autorytety tamtych czasów jak Arystoteles czy znani średniowieczni arabscy medycy - Beruni i Awicenna. Zalecali oni mumio swoim pacjentom, a także opracowali różne sposoby jego leczniczego wykorzystania. O sposobach tych można przeczytać w takich dziełach jak: "Kanon medycyny" czy "Kitab al-Saidana". Warto też dodać, że współcześnie lekarze stosują te same dawki preparatu na poszczególne schorzenia co oni.