pelargonia afrykańska

     Pelargonia afrykańska to roślina, której właściwości lecznicze jako pierwsi poznali mieszkańcy Afryki Południowej. W medycynie naturalnej pelargonia afrykańska - zwana przez plemię Zulu "umckaloabo" (co oznacza ostry kaszel) - znalazła zastosowanie jako środek na kaszel, gruźlicę, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaburzenie czynności wątroby, biegunkę, kolkę jelitową, dolegliwości menstruacyjne, rzeżączkę i trądzik. 

    Do Europy trafiła dopiero w XIX wieku za sprawą Brytyjczyka Charles Henry Stevens. Wierzył on, że pelargonia afrykańska jest cudownym lekiem na zbierającą w tym czasie śmiertelne żniwo gruźlicę. Stevens sam zmagał się z tą chorobą wieku 17 lat.

    Wszystko zaczęło się od tego, że gdy lekarze w Wielkiej Brytanii nie mogli go wyleczyć, Stevens wyjechał do Afryki, gdzie miejscowy uzdrowiciel zastosował u niego miksturę właśnie z korzenia pelargonii afrykańskiej. Mężczyzna wyzdrowiał w ciągu 3 miesięcy, a gdy wrócił na Wyspy, zaczął sprzedawać wyciąg z korzenia pelargonii afrykańskiej jako lekarstwo na gruźlicę. Chorzy przestali go stosować dopiero po pojawieniu się antybiotyków.

    W XX wieku wykazano naukowo, że Stevens miał rację i pelargonia afrykańska rzeczywiście wykazuje działanie przeciwprątkowe. Jego przypuszczenia jako 1 z pierwszych potwierdził szwajcarski lekarz, dr Sechehaye, który z powodzeniem rozpoczął terapię z wykorzystaniem tej rośliny u swoich pacjentów chorych na gruźlicę.

    Ale to nie wszystko. W kolejnych badaniach wykazano właściwości przeciwbakteryjne przeciwko 8 szczepom bakterii, które są odpowiedzialne za infekcje górnych dróg oddechowych takim jak: gronkowiec złocisty, paciorkowiec, pałeczka zapalenia płuc, pałeczka grypy, pałeczka ropy błękitnej i pneumokoki.