lejkowiec dęty

     Ten niepozorny grzyb był już znany w XIX wieku. Polską nazwę nadał mu Stanisław Chełchowski w 1898 roku. W starszej literaturze występuje też jako stroczek ciemnobrunatny albo lejkowiec gładki. 

    Ma cienki, suchy, ciemnobrązowy albo czarnawy kapelusz, który gładko przechodzi w trzon. Od środka jest pusty. Często rośnie w kępkach, przez co z daleka wygląda jak sterta ciemnych liści. Zwykle rośnie tam, gdzie rosną buki i dęby. Lejkowiec dęty tworzy z nimi mikoryzę. 

    Najlepiej zbierać go od sierpnia do końca października, szczególnie po deszczu. Lubi wilgoć i ciepłe, zacienione miejsca - często znajdziesz go przy opadłych liściach, gdzie dobrze się maskuje. W Polsce nie należy do rzadkości, ale nie wszędzie występuje równie obficie. Najłatwiej spotkać go na południu i w centrum kraju.

    Najlepiej zbierać młode i średniej wielkości okazy, gdyż są najbardziej aromatyczne. Z powodzeniem nadają się do suszenia, a po zmieleniu w młynku do kawy na proszek otrzymamy idealną przyprawę do zup i sosów. Świeże zaś nadają się na farsz do pierogów albo krokietów. Może je też dodać do śmietanowego sosu, bądź do jajecznicy .